Feestrit

Omdat het feest is in Monster, mogen de verstandelijk gehandicapten ook best een verzetje hebben. De sponsor/penningmeester/organisator van de Club RAL 6014 , die ook in het bestuur vanhet thuis voor gehandicapten Westerhonk zit, had dus deze mensen een rit in een groene truck beloofd, zodat de feestweek onvergetelijk zou worden.
En zo kwam het dat ook ik deze middag om half een aankwam bij het clubgebouw van de RAL 6014 in Maasdijk, waar ze al druk met groene auto's bezig waren om een mooie rij te krijgen.Voorop een Jeep Willy's, en dan een DAF, een GMC, weer een DAF, er achter een paar JEEP's, nog een GMC uit 1943 enzovoort, met aan het einde van de colonne een WART LA FRANCE als takelauto, om eventuele uitvallers niet achter te laten maar gewoon op sleeptouw naar de finish te trekken. De start was in het centrum van Monster, wat natuurlijk gezien de feestweek niet de beste keuze bleek. De GMC's hebben nogal een grote draaicircel, en de WART LA FRANCE is daarbij ook nogal breed. Mijn DAF kon er net door, maar daarna moesten er eerst wat geparkeerde auto's worden verwijderd. Het vertrekmoment was daardoor direct een kwartier later.
Ik had, omdat de DAF een vrij hoge instap heeft, en de meeste clienten van deze instelling niet zo lenig zijn dat ze makkelijk omhoog klauteren, een huishoudtrapje meegenomen in de laadbak. Een goed idee, zelfs met trapje was het nog een hele bedoening om Petra, zo heette mijn bijrijdster, in het kuipstoeltje te krijgen. Maar eindelijk was iedereen ingestapt en konden de motoren worden gestart. Dat lukte op een na, de GMC diesel, nota bene de jongste auto in de rij, weigerde te starten. De DAF die er voor stond toverde een zware ketting uit het kastje aan de zijkant en in een paar tellen trok de DAF de weigerende GMC aan, waar, omdat de chauffeur eerst de accu had leeggestart, een enorme zwarte rookwolk bovenuit kwam die de hele straat verduisterde.
Maar we reden. Petra in het kuipstoeltje wist niet wat haar overkwam, al die herrie naast haar uit de vierkante stalen kist waar de motor onder zit. Dubdubdubdub deed de compressor, en plotseling siste keihard het overdrukventiel achter haar stoel om de remlucht op de juiste druk te houden. De takelauto had een sirene aan boord, die om de haverklap werd aangezet, alles wat licht kon geven stond aan en zo gingen we naar Poeldijk, Kwintsheul, Wateringen, maar natuurlijk niet via de kortste weg. Ergens achter Wateringen was een clubgebouw van de gehandicaptenorganisatie, een soort buurtcafe waar we stopten voor de verfrissingen en wat te eten. Pannekoeken, sate of een kroket, en verder cola en sinas. We gingen met onze bijrijders op de foto en op de film, ze waren erg enthousiast vooral toen ze een legergroen t-shirt kado kregen om de rest van de rit ook in de goede kleur gekleed te zijn.Nadat iedereen weer in de auto's waren gehesen, ging de hele colonne nog even op de video en daarna reden we terug naar Monster. Petra zat al in Wateringen te gapen, en eer we op de veilingroute naar Naaldwijk zaten hing ze snurkend over de motorkap.
Ja, uitgaan is vermoeiend! Ze werd weer wakker toen de truck stopte en ze er weer uit moest klimmen. Dat ging boven verwachting weer goed, en daarna konden wij ook weer naar huis terug. Het was een mooie rit met een dankbaar publiek!