De winterrust begon al eind Oktober. Niet omdat het al zo koud was maar omdat mijn vriend Jan mij uitnodigde om de DAF deze winter bij hem in de schuur te zetten om wat noodzakelijke reparaties en onderhoud te doen.
Nu waren de raamrubbers al lek vanaf het eerste moment dat ik met de DAF in de regen reed, dus was dit het juiste moment om die te vervangen.
Om de ruiten uit de sponning te halen heb je alleen maar een scherp stanly-mes nodig, het is zo gepiept.Een dikke DAF heeft twee stalen kozijnen, één grote die je naar voren plat kunt leggen, voor het unieke cabrio-gevoel, en één met kleine ruitjes, die vast staat op het dashbord. Alles geschroefd met dikke Amerikaanse bouten, dus dat komt altijd weer los. De hele ruitenwisser-toestand moet er af, de dashbord verlichting ook, de twee geinige leeslampjes blijken made in Germany! Was dat wel politiek correct en de begin vijftiger jaren?
De ruiten zijn twee op elkaar geplakte glasplaten, een voorloper van gelaagd glas moet je maar denken. Als de ruiten er uit zijn blijkt de sponning in het grote kozijn in één hoek te zijn doorgeroest. Lekkage geeft schade, dat is duidelijk. Gelukkig heeft club RAl 6014 niet alleen een mig-lasapparaat in de schuur, maar ook een paar mensen die er mee om kunnen gaan.
Maar eerst moet je spullen aanschaffen.Want de doorgesneden rubbers liggen in de afvalcontainer.
Waar haal je rubberen raamprofiel vandaan voor een DAF uit 1956?
Juist, vanaf het internet. Blijkt er iemand uit Hellevoetsluis een handeltje in zulke dingen te hebben. Tot zover is het allemaal makkelijk. Want tussen de rubbers in de zak en de ruiten in de sponning ligt een lange weg van lassen, slijpen, schuren, gronden en verven, en tenslotte de ruiten met rubber in de sponning plaatsen.
Bij een pilsje in de kantine van club RAL 6014 wordt het in de sponning zetten van de ruiten afgedaan met `half uurtje, dan zitten ze alle vier weer in de rubbers`. Ik haal opgelucht adem, want in de schuur van Jan was ik al een hele middag nutteloos bezig geweest om er een ruitje in te krijgen. De beide kozijnen, de zak met rubber en de ruitjes verhuizen dus naar de Maasdijk.
Het is koud in de winter. En koud rubber is hard en stug.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten