Westlandpost

Winterrust roest niet

2010-03-06T14:43:00.000-08:00

De winterrust begon al eind Oktober. Niet omdat het al zo koud was maar omdat mijn vriend Jan mij uitnodigde om de DAF deze winter bij hem in de schuur te zetten om wat noodzakelijke reparaties en onderhoud te doen.
Nu waren de raamrubbers al lek vanaf het eerste moment dat ik met de DAF in de regen reed, dus was dit het juiste moment om die te vervangen.
Om de ruiten uit de sponning te halen heb je alleen maar een scherp stanly-mes nodig, het is zo gepiept.Een dikke DAF heeft twee stalen kozijnen, één grote die je naar voren plat kunt leggen, voor het unieke cabrio-gevoel, en één met kleine ruitjes, die vast staat op het dashbord. Alles geschroefd met dikke Amerikaanse bouten, dus dat komt altijd weer los. De hele ruitenwisser-toestand moet er af, de dashbord verlichting ook, de twee geinige leeslampjes blijken made in Germany! Was dat wel politiek correct en de begin vijftiger jaren?
De ruiten zijn twee op elkaar geplakte glasplaten, een voorloper van gelaagd glas moet je maar denken. Als de ruiten er uit zijn blijkt de sponning in het grote kozijn in één hoek te zijn doorgeroest. Lekkage geeft schade, dat is duidelijk. Gelukkig heeft club RAl 6014 niet alleen een mig-lasapparaat in de schuur, maar ook een paar mensen die er mee om kunnen gaan.
Maar eerst moet je spullen aanschaffen.Want de doorgesneden rubbers liggen in de afvalcontainer.
Waar haal je rubberen raamprofiel vandaan voor een DAF uit 1956?
Juist, vanaf het internet. Blijkt er iemand uit Hellevoetsluis een handeltje in zulke dingen te hebben. Tot zover is het allemaal makkelijk. Want tussen de rubbers in de zak en de ruiten in de sponning ligt een lange weg van lassen, slijpen, schuren, gronden en verven, en tenslotte de ruiten met rubber in de sponning plaatsen.
Bij een pilsje in de kantine van club RAL 6014 wordt het in de sponning zetten van de ruiten afgedaan met `half uurtje, dan zitten ze alle vier weer in de rubbers`. Ik haal opgelucht adem, want in de schuur van Jan was ik al een hele middag nutteloos bezig geweest om er een ruitje in te krijgen. De beide kozijnen, de zak met rubber en de ruitjes verhuizen dus naar de Maasdijk.
Het is koud in de winter. En koud rubber is hard en stug.

Feestrit

2009-07-18T11:41:00.001-07:00

Omdat het feest is in Monster, mogen de verstandelijk gehandicapten ook best een verzetje hebben. De sponsor/penningmeester/organisator van de Club RAL 6014 , die ook in het bestuur vanhet thuis voor gehandicapten Westerhonk zit, had dus deze mensen een rit in een groene truck beloofd, zodat de feestweek onvergetelijk zou worden.
En zo kwam het dat ook ik deze middag om half een aankwam bij het clubgebouw van de RAL 6014 in Maasdijk, waar ze al druk met groene auto's bezig waren om een mooie rij te krijgen.Voorop een Jeep Willy's, en dan een DAF, een GMC, weer een DAF, er achter een paar JEEP's, nog een GMC uit 1943 enzovoort, met aan het einde van de colonne een WART LA FRANCE als takelauto, om eventuele uitvallers niet achter te laten maar gewoon op sleeptouw naar de finish te trekken. De start was in het centrum van Monster, wat natuurlijk gezien de feestweek niet de beste keuze bleek. De GMC's hebben nogal een grote draaicircel, en de WART LA FRANCE is daarbij ook nogal breed. Mijn DAF kon er net door, maar daarna moesten er eerst wat geparkeerde auto's worden verwijderd. Het vertrekmoment was daardoor direct een kwartier later.
Ik had, omdat de DAF een vrij hoge instap heeft, en de meeste clienten van deze instelling niet zo lenig zijn dat ze makkelijk omhoog klauteren, een huishoudtrapje meegenomen in de laadbak. Een goed idee, zelfs met trapje was het nog een hele bedoening om Petra, zo heette mijn bijrijdster, in het kuipstoeltje te krijgen. Maar eindelijk was iedereen ingestapt en konden de motoren worden gestart. Dat lukte op een na, de GMC diesel, nota bene de jongste auto in de rij, weigerde te starten. De DAF die er voor stond toverde een zware ketting uit het kastje aan de zijkant en in een paar tellen trok de DAF de weigerende GMC aan, waar, omdat de chauffeur eerst de accu had leeggestart, een enorme zwarte rookwolk bovenuit kwam die de hele straat verduisterde.
Maar we reden. Petra in het kuipstoeltje wist niet wat haar overkwam, al die herrie naast haar uit de vierkante stalen kist waar de motor onder zit. Dubdubdubdub deed de compressor, en plotseling siste keihard het overdrukventiel achter haar stoel om de remlucht op de juiste druk te houden. De takelauto had een sirene aan boord, die om de haverklap werd aangezet, alles wat licht kon geven stond aan en zo gingen we naar Poeldijk, Kwintsheul, Wateringen, maar natuurlijk niet via de kortste weg. Ergens achter Wateringen was een clubgebouw van de gehandicaptenorganisatie, een soort buurtcafe waar we stopten voor de verfrissingen en wat te eten. Pannekoeken, sate of een kroket, en verder cola en sinas. We gingen met onze bijrijders op de foto en op de film, ze waren erg enthousiast vooral toen ze een legergroen t-shirt kado kregen om de rest van de rit ook in de goede kleur gekleed te zijn.Nadat iedereen weer in de auto's waren gehesen, ging de hele colonne nog even op de video en daarna reden we terug naar Monster. Petra zat al in Wateringen te gapen, en eer we op de veilingroute naar Naaldwijk zaten hing ze snurkend over de motorkap.
Ja, uitgaan is vermoeiend! Ze werd weer wakker toen de truck stopte en ze er weer uit moest klimmen. Dat ging boven verwachting weer goed, en daarna konden wij ook weer naar huis terug. Het was een mooie rit met een dankbaar publiek!

Papvreters on route (video)

2009-06-19T15:58:00.000-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=5ZJfYHci9xM

Papvretersrit (4)

2009-06-19T14:43:00.000-07:00

Omdat de volgende morgen het zandhappen op het programma stond, en ook omdat de vorige nacht niet al te veel van slapen was gekomen, bovendien door de ruim uitgereikte consumptiebonnen die in rode wijn waren veranderd, kroop ik die nacht al op tijd in de slaapzak. En al snel was ik in dromenland, totdat een hevig geroffel me wakker maakte.Het regende, en niet zo'n klein beetje ook! Hier en daar druppelde het door het zware zeil van de Daf heen, maar met zoveel regen viel het lekken best mee. Neef Nico, in zn sheltertje van acht Euro bij de Gamma, bleef stil liggen. Ik niet, ik moest nodig. Maar ik wilde niet door die stortbui, al was het toiletgebouw heus niet zo ver. Na een half uurtje wachten was er niet veel veranderd en moest ik omzien naar alternatieve oplossingen. De wijnfles, gisteravond nog een glaasje genomen op de mooie avond, stond nog halfvol, dat was zonde. De fles Spa rood stond buiten op het tafeltje, onbereikbaar. Dan maar de broodjes uit de plastic zak gehaald en, en een zucht van verlossing ontsnapte me toen het plastic zakje vol liep. Gelukkig was het goed waterdicht. Zo kon ik er weer een heel poosje tegen en ik kroop gauw in mn slaapzak. Toen ik weer wakker werd kwam dat door neef Nico, die door een overgelopen grondzeiltje ineens een heel koude rug kreeg. Hij grabbelde z'n spullen bij elkaar, smeet de weekendtas in de grote kist achter op zijn blauwe Daf zandwagen en de tent in de grofvuilcontainer en verdween met rokende dieselmotor naar 'sGravenzande.
Het regende nog steeds. Het was klef in de laadbak van de Daf, maar alles was beter dan naar buiten te gaan. Naast me begonnen de buren in te pakken, maar ik bedacht dat ik net zo lang zou blijven liggen totdat het buiten droog was. Toen ik weer wakker werd was het tikken op het zeil opgehouden. Ik had geen raaf of duif bij me, dus klom zelf ik de Daf uit en er stond in tien centimeter water op de parkeerplaats. Zo te zien zou het zandhappen niet door gaan. Om me heen was iedereen al naar huis. De thuisrit kon dus beginnen.
Hoewel we de dag er voor door half Zeeuws Vlaanderen waren getoerd, sloeg ik subiet verkeert af en na een kwartiertje was ik in Belgie.
Toch maar gekeerd en ter hoogte van Groede kwam de dikke Daf waar ik de dag er voor de hele rit achter had gereden, net van het Groene Podium waar het waterhappen had plaatsgevonden. Samen reden we de tunnel door, hij voor, ik achter. Ronkend naar beneden en nog harder ronkend weer omhoog, waar ik hem bij de betaalhokjes kwijtraakte. Tot ziens, collega!
Of mijn voorganger goed is thuisgekomen weet ik niet.
Mijn Daf, bouwjaar 1956, deed geen slag verkeerd en zo kunnen we terugzien op een prachtige, honderd procent geslaagde Papvretersrit!
Jenne de Haan

Papvretersrit(3)

2009-06-18T14:33:00.000-07:00

Het doffe gebrul van een Hercules 5.5 liter motor is met niets te vergelijken. Op- en terugschakelen, bij elke actie produceert de Daf het karakteristieke geluid dat iedere kenner doet watertanden. Wij, neef Nico en ik reden achter de andere dikke Daf in deze rit, en wat is er mooier dan één dikke Daf? Twee natuurlijk! Er waren ook andere merken en modellen, zoals een aantal Jeeps van diverse herkomst, Landrovers, Minerva's, het Belgische broertje van de Landrover, twee Dodge Commanders, één achtcilinder flathead Ford K ambulance, wat Daf's ya126 waarvan één witte U.N. uitvoering en twee vijandige voertuigen, te weten een Deutsche Kúbelwagen uit 1942, compleet met mg 34 machinengewher (2×), en een VW kever uit eveneens 1942, ingericht als artsenauto. De dienstdoende arts, een arrogante Duitse officier met Himmler brilletje reed samen met krankenschwester Helga de hele rit uit. Voorop reed de Generaalsauto, een Plymouth Staffcar, van waaruit de ritorganisator de regie voerde.
We startten op het dorpsplein van Groede, waar we eerst uitgebreid koffie hadden gedronken. Het hele dorp was uitgelopen om de voertuigen te bewonderen. In een wolk van rook en herrie verdwenen we van het gemoedelijke dorpsplein,de smalle dijkjes op die daar door het hele gebied kronkelen. Van het ene dorp naar het andere, soms even de tijd om een consumptiebon in te leveren, reden we een prachtige rit door het Zeeuws-Vlaanderense land. Na de lunch en het bezoek aan de Zorgboerderij reden we door Sluis, alwaar we met drie deelnemers vast kwamen te staan in het drukke weekend-verkeer en de colonne kwijtraakten. Gelukkig was de organisatie daar op bedacht en werden we door twee dames in een Citroen Traction Avant weer naar de groep geloodst. Een flink stuk door Belgie, dat was korter. Met de hele sliert langs de duinen en een stuk Noordzee weer naar Groede, waar de burgemeester zelf het defile afnam. In het verleden had de bezetter in Groede zich flink uitgeleefd en een compleet bunkerdorp gebouwd in het kader van de Atlanticwall. Nu was het een stuk vredelievender en het podium geworden voor verbazend goede muziek en een beste BBQ. Een groot compliment voor de organisatoren, het was geweldig!

Papvretersrit (2)

2009-06-15T13:14:00.000-07:00

Nog wat onwennig reden we de pont van Maassluis op die vrijdagmiddag. Het was mooi weer, de raampjes naar beneden zodat de frisse wind door de cabine waaide. Met volle tanks en 150 kilometer voor de boeg reden de twee oude Daf's richting Ouddorp, en verder naar Neeltje Jans, dan naar Goes en dan zou de Westerscheldetunnel in zicht moeten komen.
Toen we Bergen op zoom op twintig kilometer genaderd waren, wisten we dat we verkeerd gereden hadden. Bij Krabbendijke keerden we weer om, en zo werd de afstand Monster-Groede opeens vijftig kilometer meer.
De tunnel was een ervaring, 6600 meter met een leuke helling aan het einde. Terug naar de vierde versnelling was voldoende, gelukkig is het een tweebaanstunnel zodat de rest van het verkeer ons kon passeren.
Daarna was het koers West tot aan ongeveer de Noordzee. Groede is een dorp met nogal nauwe straatjes en veel horeca. En met nauw bedoel ik echt nauw. Direct bij de eerste aanzet om op het dorpsplein, waar alle activiteiten plaats zouden vinden te komen, liepen we al vast in het steegje dat op het plein uitkwam. Uiteindelijk zaten we toch wat later aan een goed glas Zeeuws bier.Het hele plein stond vol met groene auto's, wij kregen een enveloppe met consumptiebonnen en een adres van de camping waar we zouden slapen: Zonneweelde. Ik hoopte dat deze haar naam eer aan zou doen.
Neef Nico verkoos te slapen in een tent die hij die week bij de Gamma had gekocht voor acht Euro, inclusief grondzeil en haringen. Ik maakte in de laadbak van de Daf een riante slaapplaats (dacht ik) door een van broertje geleend veldbed op te zetten. We aten in Restaurant de vijf Weeghen, want koken moet je laten doen door een kok.
Die nacht werd ik wakker om een uur of drie. Het was koud, verrot koud! De slaapzak die ik had meegenomen was van inferieure kwaliteit, honderd procent Chinese nylon, en veel te dun. Gelukkig had ik er twee meegenomen, maar de tweede was ik al weer na een half uur kwijt door de gladde structuur van de stof. Ik werd weer wakker van de kou, en dus weer naar het toiletgebouw in mn onderbroek. Rillend rolde ik me in de twee slaapzakken, maar kwam niet meer in slaap vanwege de twee aluminium zijkanten van het veldbed die aan weerszijden in mn ribben staken. Al vroeg, bij het ochtendgloren, ging ik douchen. Dat was ook anders als thuis, met als bonus de volgende dag een schimmelteen. Maar de dag was begonnen, en om half tien werden de motoren gestart voor de papvretersrit door Zeeuws Vlaanderen.

papvretersrit

2009-06-11T14:23:00.000-07:00

Aan de vooravond van de Groedense papvretersrit loop ik nog even de checklist door. Olie en vet, OK. Benzine:morgenochtend voor de start nog even de rechtse tank volgooien.Slapen: veldbed 2×, slaapzak 2× eventuele opblaasmatras 2×, binnenverlichting, trapje om bij een nachtelijk uitstapje naar het toilet niet de benen te breken, allemaal OK. Gereedschapkist, reserveolie, sleepkabel, OK.
De hele DAF is uitgebezemd, gestofzuigd, op de vloer van de laadbak ligt een restje vaste vloerbedekking, de huif van nieuw manillatouw voorzien, batterijen voor de walkie talkie opgeladen, groene overalls gewassen, kortom, de rit kan beginnen.
Neef Nico heeft ongetwijfeld het zelfde gedaan bij zijn Daf, een kieper met kraan uit begin zeventiger jaren. Iets minder Spartaans als de militaire Dikke DAF YA328, maar ook met dubbelclutch en tussengas bij het terugschakelen. Diesel, dat wel.
Morgen om twaalf uur gaan we met de twee DAF's naar Groede. Bijna niemand weet waar het ligt, en als ze horen dat het in Zeeuws-Vlaanderen ligt weten ze niet hoe ze er moeten komen. Voor velen vaart het veer Vlissingen-Perkpolder nog gewoon, of men denkt dat je over Antwerpen moet rijden om daar te komen.
Maar wij gaan eerst met de pont bij Maassluis naar Rozenburg, daarna over de koppen van de eilanden naar Zeeland, de Zeelandbrug over, dan naar Goes, de snelweg op naar de tunnel onder de Westerschelde.Dat wordt nog spannend, de Daf van Nico komt niet boven de vijfenzeventig kilometer per uur, en dat wordt snel minder als de helling wat stijl wordt. Niet dat de YA 328 het beter doet, ook dat wordt terug naar vier en misschien nog wel naar drie in het laatste stukje van de tunnel.
De routeplanner berekend dat de afstand 151 kilometer is, te doen in twee uur en twintig minuten. Dat zal wel iets meer worden, net zoals het aangeven
benzineverbruik van 21,17 liter euro loodvrij.
Als het weer mee zit en er zeker geen regen gaat vallen, kan de kap van de cabine en kan je bruin worden tijdens het rijden.
We staan klaar, en hopen op een fraai weekend.

2009-02-02T10:08:00.000-08:00

Het was een mooie dag in Mei toen ik werd overgeplaatst naar de transportcompagnie van de Juliana van Stolberg kazerne.
Met mijn volgepakte plunjezak, helm, ransel en pionierschop moest ik me melden bij kapitein van Lonckhuizen.Het was een kleine, magere man met een dienstbrilletje, de me geringschattend op nam en na een minuut stilte waarin hij mijn papieren doornam me naar de sergeant-majoor van de Water verwees. Die was een stuk gemoedelijker en hij bracht me administratief onder bij de F-Compagnie, afgekort Fcie.
Daar was luitenant Vos . Hij zou de volgende vijftien maanden mijn leven vergallen.
Terug bij de garage kreeg ik mijn eerste voertuig, een Jeep Nekaf.
Het ding was van een ouwe stomp geweest, mijn voorganger die al afgezwaaid was, zeiden ze. Zo te zien had hij de laatste weken weinig aan onderhoud gedaan.
Achter in de garage leefde korporaal Stokman, een belangrijk iemand in het leven van een soldaat-chauffeur. Hij zat op een sleutelpositie en had de controle over de verstrekkingen van alles wat verstrekt kon worden.Hij duwde me een emmer, een bokkepoot, dat is een stok met een kwast er aan geschroefd, en een klodder groene zeep in mn handen en ik mocht de Jeep schoonmaken. Toen het ding onberispelijk was, kwam de afzwaaier, stapte er in en ging hem inleveren voor hij echt afzwaaide. Aldoende leert men.
Wordt vervolgd.
J++

Tussengas

2009-01-28T13:27:00.000-08:00

Korporaal der eerste klasse de Groot had een stok. Het was een stuk bezemsteel van zestig centimeter, makkelijk in de hand en goed te hanteren in de cabine van de YA 328 . Hij gebruikte die stok om de soldaten die rijles van hem hadden het schakelen bij te brengen. Als hij, na een dag of wat intensief les in het op- en terugschakelen nog een tandwiel hoorde knarsen, sloeg hij. Eerst op de motorkap naast je, die was van dik plaatijzer en dat gaf dan een flinke dreun. Wanneer je dan weer misschakelde, of te weinig tussengas gaf, sloeg hij op je helm. Want natuurlijk had je, dat was verplicht, een helm op je hoofd. Meestal alleen de binnenhelm, maar als iemand van het peleton op het appel kwam en per ongeluk zijn buitenhelm er nog aan had zitten, reed iedereen die week met binnen-en buitenhelm op. De hele dag. Want ook achterin, als je mee reed omdat je maat aan de beurt was, moest je ook de helm op houden.
Soms sloeg hij mis en dan raakte hij je schouder of je arm. Waag het niet om te klagen, want ik maak je helemaal af, riep hij dan. We wisten dat hij dat kon. Dus leerde je heel snel de versnellingspook achter je rug zonder kraken te gebruiken. Na een week of zes mocht ik afrijden. Een stukje door de stad, Amersfoort in dit geval, een stukje over de provinciale weg die in het begin zo vreselijk smal leek, richting Hazewater, het befaamde oefenterrein achter de Huzarenkazerne en dan een stukje over de hei. Dat was altijd het mooiste, vooral de speciaal voor de tanks aangelegde heuvels in volle vaart proberen te nemen, en dan net voor de top terug schakelen. Hoewel ik voor mijn gevoel slecht reed die middag, was ik toch geslaagd. Het was direct het einde van het rijden, iedereen die geslaagd was werd smorgens na het appel naar een immens groot parkeerterrein in aanleg gebracht om met een grote moker puin in kleinere stukken te kloppen. Het rijden wat je deed was met een legergroene bakwagen het fijngeklopte puin over de parkeerplaats verdelen.. Korporaal de Groot zag ik niet meer, die was bezig met nieuwe chauffeurs de basiskennis van de dikke Daf bij te brengen.

2009-01-19T15:09:00.000-08:00

http://video.google.com/videoplay?docid=555227002728172591

DAF aan het werk, klik op bovenstaande link.

Eerste oefening

2009-01-18T13:44:00.000-08:00

Het geweer dat ik in mijn handen gedrukt kreeg stamde nog uit de eerste wereldoorlog. Het was een lang ding, met een draagband er aan zodat je hem over je schouder kon dragen.Het meest opvallende was de lange puntige bajonet, die aan het einde van de loop op het wapen geklikt zat. Het was een oefenwapen.Voor schieten was het ding al lang afgekeurd, als er al nog munitie voor beschikbaar was.
Maar voor het oefenen van man tegen man gevechten was het nog uitermate goed geschikt.
Dat vond de sergeant teminste.Wij, een groepje dienstplichtige soldaten hadden nog niet zo'n goed idee wat hij daarmee bedoelde.
We waren nog niet zo lang geleden van thuis opgeroepen om ons te melden op een kazerne. Nu we er een poosje logeerden waren we het gewend geraakt dat je met een stel wildvreemden op één kamer moest slapen, en dat anderen, die soms te herkennen waren aan een hun strepen op hun arm, soms aan hun mooie pet maar altijd aan hun grote smoel, jou dingen lieten doen die je nog nooit zelf had bedacht.
Dus stonden we met z'n tienen op een rij voor de sergeant. Die had ons de voorgaande weken leren marcheren, exerceren en schieten met een echt geweer.We moesten van hem in het bos leren kruipen en nu ging hij ons voordoen hoe je tegen de vijand moest optreden.
Thuis hoefde ik nooit tegen iemand op te treden. Mijn zusjes waren best aardig, ik had een heel stel goede vrienden waarmee ik goed kon opschieten en de laatste keer dat ik ruzie had met een buurjongen kwam zijn moeder er bij en joeg hem naar binnen."En laat ik het niet merken dat jullie nog eens ruzie maken", zei ze nog voordat ze ook het huis in liep.
We hadden elk zo'n oud geweer gekregen en stonden in ruststand, zo heet dat daar, te wachten op het veldje achter de kazerne tot de sergeant het ons uit ging leggen. Het veldje had een paar kunstmatig aangelegde heuveltjes, die waren gemaakt om soldaten er op en er af te laten hollen of kruipen, net waar de sergeant zin in had.
Wij moesten het heuveltje op rennen, met het geweer recht voor ons uit. Veiligheidshalve liepen we alle tien naast elkaar, zodat er niemand gewond kon raken als er soms iemand de schijn voor de werkelijkheid verwarde.
Toen we boven aangekomen waren stond er onderaan de heuvel een pop van stro. Deze vogelverschrikker was aangekleed met een oud militair uniform, en ze hadden een helm op zijn hoofd gezet. Wij waren er niet erg bang voor, hij leek een beetje op die jongen van het derde peleton, die was ook zo dik met van die korte beentjes.
De segeant riep dat hij ons voor ging doen wat er van ons verwacht werd. Hij hield het geweer schuin vast met de bajonet naar boven, snoof heldhaftig en brulde toen iets van auwgggghhh en rende in volle galop de heuvel af, naar de arme vogelverschrikker. Daar aangekomen brulde hij weer zijn strijdkreet, en ramde de punt van de bajonet in het tuniekjasje van de stropop. Hij zette zijn voet tegen de pop, trok het geweer terug en sloeg onderwaards met de kolf van het geweer tussen de beentjes van de pop. Daarna draaide hij zich triomfantelijk om en riep: "nou jullie".
We moesten het één voor één ook doen.
Toen ik naar beneden rende moest het over. Ik had niet gebruld. Zelf denk ik niet dat mijn brul de vijand bang zou maken, maar de sergeant vond het bij de tweede keer toch voldoende. De ren naar beneden was makkelijk, maar toen ik de pop zo van dichtbij zag moest ik vreselijk lachen. Het was ook geen gezicht, want er waren er al een stuk of zeven voor geweest en het jasje was total loss, het stro kwam er aam alle kanten uit en de kop was met helm en al weggerold. Ik riep boeh en rende door zonder te steken. De sergeant was hierover niet te spreken.
Diezelde middag nog moest ik bij de luitenant komen.
De luitenant had een mooiere pet dan de sergeant, en mocht bovendien tegen de majoor praten tijdens het appél. Tegen mij was hij niet vriendelijk.
Het werd strafcorvéé omdat ik niet oplette tijden de les. Met nog een stel gestraften moesten we het exercitieterrein aanvegen, een hele week lang. Gelukkig was het geen herfst.
De volgende week werd ik overgeplaatst naar de chauffeursopleiding. Mijn militaire carriere was abrupt afgebroken.
Bij de chauffeurs kregen we een pistool. Daar paste hoe dan ook geen bajonet op.
dpl. sld J++

Regiment der Geneeskundige Troepen

2009-01-17T14:29:00.000-08:00

Wilhelmus van Nassauwe

Ik sta met nog tachtig andere soldaten opgesteld op het voorterrein van de Lodewijk-kazerne Bij elkaar zijn we de E-compagnie. Wij staan daar omdat vandaag de reserve-officiren beëdigd worden Het is gelukkig mooi weer,voor het zelfde geld sta je drie uur in de regen.Rechts van ons staat de D-compagnie en links staat de F-compagnie opgesteld.
Altijd vervelend, zo'n beëdiging. Eerst moet je alles poetsen tot je er gestoord van word, het uniform dient geperst en geplooid te zijn en de schoenen diepglanzend uitgewreven. Als je klaar bent krijg je controle. Dat heet hier inspectie. De pelotonssergeant komt samen met de dienstdoende luitenant de boel afzeiken. Want het is heus de eerste keer niet goed. Nooit. Daarom doe je ook niet veel aan poetsen tot ze geweest zijn. Later komen ze terug. Dan word het link als je er nog te weinig aan hebt gedaan.Vandaag is het levensgevaarlijk , want de eerste luitenant van den Bosch heeft vandaag peletonsdienst.
Die van den Bosch is een etterbak. Zijn babyoogjes schitteren van genoegen als hij je kan naaien.Hij staat nu voor de compagnie naast de kolonel.Zijn roze wangetjes glimmen in de zon.En hij staat stram in de houding. Want beëdigd moet er worden, vandaag.

Ben ick van Duitsche bloed

Op zo'n beëdiging komen altijd veel burgers. Die zie je anders nooit op de kazerne.Behalve de blijde ouders van de toekomstige reserve-officier komt ook meestal wel zijn vriendin.Ook helemaal opgepoetst natuurlijk. Soms zijn het prachtige stukken met alles er op en er aan. Maar je moet er niet te nadrukkelijk naar kijken. De luitenant van den Bosch houd nauwlettend in de gaten of je niet naar zo'n mooi stuk knipoogt of zo.Als hij dat ziet ben je echt de lul. Een weekend licht arrest op zijn minst.Hij weet altijd wel een stok te vinden om je te slaan. Daarom doe je net alsof je niets ziet. Ondertussen gaan de voorbereidingen tot de beëdiging gewoon verder. De kolonel gaat nu voor de luitenant staan en ze gaan iets zeggen tegen elkaar. Daarna salueren ze allebei, en de laagste in rang doet een rechtsomkeert en twee passen voorwaarts. Dat is een soort toneelstukje wat aangeeft dat er iets gaat gebeuren. En inderdaad, de tweede luitenant van den Bosch gaat de compagnie inspecteren. Dat heeft hij een uur geleden binnen ook al gedaan, maar nu is het officieel. Hij komt dan voor je staan en kijkt of al je knopen wel vastzitten of zoiets. Ik probeer hem niet aan te kijken . Ik kijk naar een boomtak van een grote iep die hier op het voorterrein staat.Ik zie het gezicht van Francien in de boomtop. Dat is heel wat aangenamer dan die roze kop van van den Bosch. Francien heb ik zaterdag nog gezien toen ik met verlof was. Wat een heerlijke meid is die Francien. Oh, was het maar alvast weer zaterdag. Na Francien wordt het leven nooit meer hetzelfde. ## ############# ## ########,###### ####### ####################################### ####################[censuur] Met nagenoeg geen geld toch een fantastische zaterdagavond gehad.We gingen op de fiets naar Scheveningen, maar je weet hoe dat gaat .Nooit aangekomen.Want de natuur in de duinen is toch zo mooi in de zomer.Wat je tussen het helmgras allemaal niet beleven kan! En het volgende weekend gaan we oppassen.Dat is het mooiste wat een armlastige militair kan overkomen. Gratis onderdak,koffie, bier, en dat alles in aangenaam gezelschap.Maar dan moet ik wel uitkijken dat ik geen douw krijg van luitenant Babyface.Dus nu vooral niet iets laten blijken van mijn weerzin . Daar is hij. Ik glimlach, tenminste, ik hoop dat v.d.B. dat denkt. En ja hoor, hij loopt door. Weer een hindernis naar een geweldig weekend genomen.

Den vaderland getrouwe

Als van den Bosch ze allemaal gezien heeft marcheert hij naar de pelotonssergeant Peters. Ze gaan tegenover elkaar staan en doen weer een toneelstukje. Nu moet Peters rechtsomkeert maken en twee passen voorwaarts. Ook Peters gaat nu voor de compagnie staan . Dan gaat het spektakel beginnen. Geeeef acht!!!, schreeuwt de luitenant van den Bosch met zijn hoge stemmetje Iedereen klapt in de houding.Preeeeesenteer ...
geweer!!! Maar wij hebben geen geweer. Wij hebben een pistool. En dan moet je daar hard met je hand op slaan, en met je andere hand salueren. Ik weet nog steeds niet waarom, maar dat moet. Dus doen we dat ook. De F-compagnie heeft wel een geweer. Zij staan ook in de zon. Ze houden nu allemaal hun geweer voor hun gezicht, met de kolf naar beneden Ze zullen het wel warm krijgen, met dat zware ding in de hete zon. Wij staan lekker in de schaduw van de iepen.Nu gaat de kolonel een verhaaltje afsteken, over de eer van de militair, over de trouw aan de koningin en het belang van het vaderland. Daarna gaat hij de eed afnemen. Er zijn er heel wat deze keer. Ze staan op het middenterrein en aan de zijkant zitten de genodigden. Als ik mijn hoofd een beetje draai kan ik de meeste van de genodigden zien zitten De moeders herken je aan de zondagse jurk en de trotse blik . Mijn zoon is vandaag officier geworden!!!Nou ja, als je er maar lol aan beleeft. Interessanter zijn de vriendinnen.Niet dat je er wat aan hebt, want ze zijn al lang weg voordat wij afgemarcheerd zijn , en ik moet uitkijken dat van den Bosch niet ziet dat ik er naar kijk, want ik wil wel naar huis deze week.

Blijf ick tot in den doet

Zet aaaaaaaaf geweeeeeeeer!!!. De marteling is weer voorbij.Nu gaat de blaaskapel van de huzaren weer een deuntje spelen.Ze spelen altijd hetzelfde, ik denk dat ze maar een paar nummertjes kennen.Wij van de Geneeskundige Troepen hebben helemaal geen muziekanten meer. Toen ik opkwam hadden ze nog een paar hoornblazers die elke ochtend het reveil kwamen toeteren. Klokslag zes uur. Soms moesten ze rennen voor hun leven, want ze kregen alles wat los lag naar hun hoofd gegooid.Na een poosje kwamen ze niet meer. Tegenwoordig komt de sergeant van de week persoonlijk roepen dat je er uit moet.
De muziek is al weer klaar. Nu gaan de afgevaardigden van de blijde ouders nog wat zeggen. Dat kan soms lelijk uitlopen. Soms krijgt zo'n oude maniak het woord en lult dan een half uur lang over vaderlandsliefde en zo.Het vaderland liefhebben op zich is geen probleem. Maar dan moeten ze eerst eens beter gaan betalen. Want ik krijg slechts een gulden en vijfentwintig cent per dag om mijn liefde aan het vaderland waar te maken.En dat is erg weinig.
Een beetje weekend stop je niet met vijftien gulden. Daarom moet ik als ik met verlof ben altijd werken. Want dat is de enige manier om het hoofd boven water te houden. En bedelen. Eerst een knaak bij mijn moeder, dan een bij mijn vader, en vervolgens langs opa, goed voor vijf gulden en een pakje sigaretten. Want opa heeft ook in dienst gezeten en weet nog wat het is om zonder geld te zitten.
Op de plaaaaaats..... rust. Eindelijk. Nog even, de nieuwe officieren gaan met hun familie en aanhang nu naar de officiersmess. Eerst uitgebreid feliciteren, wat eten en daarna zuipen.Eer het vanavond tien uur is zijn ze allemaal dronken, en niet zo'n beetje ook. De sergeant Peters begint opeens als een opwindspeeltje naar voren te lopen. Hij draait zich om en roept: Luisssssstereeeeeen !!! Afmars naar de kantine voor een versnapering op rijkskosten!!!
Het is weer afgelopen. Geeeef acht, schouder geweer, voooooorwaaaarts marrrrrres. En vanavond de stad in.. Gaan wij er toch ook een leuke avond van maken!!

Juli 1961
dpl. sld tweede klasse Jenne de Haan, rg.nr. 41.10.09.141

Regiment de Geneeskundige Troepen

2009-01-17T13:42:00.000-08:00

De E-compagnie van het Regiment der Geneeskundige Troepen was gelegerd op de Juliana van Stolberg kazerne te Amersfoort. Het was een opleidingskazerne, iedere twee maanden kwam er een nieuwe lichting verse recruten vanaf het station lopen naarhet negentiende eeuwse gebouw met het grote voorterrein. In de Oostelijke vleugel lagen de verse soldaten voor hun basisopleiding, in de Westelijke lagen de vervolgopleidingen zoals de gewondenverzorgers en de ziekenbroeders. De zuidelijke vleugel werd bewoond door de kaderschool en de chauffeur -opleiding. Het was het domein van kapitein Schulte.
Achter de slaapzalen van elk dertig bedden was het grote parkeerterrein. Daar stonden de Jeep Nekaf's, de DAF YA 126 , de DAF YA 314 en de DAF YA328 in rijen opgesteld, de neuzen netjes in lijn.En elke morgen , vijf dagen per week, twee maanden lang, waren daar ook de rij-instructeurs. Ze gaven les, pleegden onderhoud aan hun voertuig en dronken vooral koffie in de korporaalskantine. Korporaal de Groot was éé van hen.. Hij was de rij-instructeur op de Daf YA 328, de dikke Daf.
Korporaal eerste klas de Groot was een lange man van een jaar of vijfenveertig, die niet uit roeping rij-instructeur was geworden. Wij wisten niet waarom hij geen promotie had gemaakt, hij had op die leeftijd toch minstens sergeant eerste klas, of misschien wel sergeant majoor moeten zijn, maar om de één of andere reden was dat nooit gelukt. Hij reageerde zijn frustraties af op zijn vrouw en vooral op zijn leerlingen.En één van hen was ik.
Wordt vervolgd

2009-01-17T05:28:00.000-08:00

Vrijdag, 16 januari 2009 om 22:08
Nu het voertuig rijvaardig was werd het tijd voor wat nuttige arbeid. Er stond een rijtje van zes peren-en appelenbomen van zo'n veertig jaar oud langs de slootkant, en vanwege de afgenomen productie, het onderhoud aan de sloot, de zwerm groene papagaaien die al twee jaar de oogst die er nog aan zat vernielden, en bovendien de aandrang om de lier eens te proberen, kortom, het werd tijd om de veel geroemde trekkracht van de lier eens uit te proberen. Nu staan bomen in de grond met onder de oppervlakte een wortelgestel dat vergelijkbaar is met wat er boven de grond aan takken op staat. De eerste appelboom die werd aangekoppeld aan de lier ging dan wel plat tegen de grond, maar bleef rotsvast aan de aarde vast zitten. Dan maar even niet lieren, en in de eerste versnelling lage gearing trekken. Met een knal schoot de ingevlochten verbinding tussen de trekhaak en de staalkabel los. Het rafelige eind hing doelloos uit de muil, zoals het handboek DAF YA328 het meer op een anus gelijkende gat noemt. Goede raad was niet duur, ergens in een bakje van de voorraadkast wist ik nog een aantal groot formaat staaldraadklemmen te liggen en dat leek me beter dan het opnieuw invlechten van de zeven dikke aders van de staaldraad. Vier keurig passende kiezen, zoals mijn zeevarende broer de dingen noemde, waren ruim voldoende om alles op zijn plaats te houden. Bovendien pastte ze ruim door het ronde gat , de muil dus, zonder obstructie of haperingen. De volgende boom werd voor alle zekerheid eerst wat van de zichtbare dikke wortels ontdaan en daarna kwam hij er uit als een zere kies bij een ouderwetse tandarts.Wordt vervolgd.
J++

2009-01-17T05:27:00.000-08:00

Zaterdag, 10 januari 2009 om 23:28
De WP40 maakt veel los, maar repareert niets. Er zat dan ook niets anders op om het pompje van de persluchtleiding los te koppelen om te zien waar de fout zat.Dat was zo te zien de laatste dertig jaar niet gebeurt, dus het zat nog al vast. Toen het pompje met toebehoren er eindelijk af was, werd duidelijk waarom het niet werkte. Het zat onder het reservoirtje namelijk helemaal vol met prut en aankoeksel. Het hele binnenwerk was aan elkaar gerot. Daar moest de WP40 uitkomst in brengen, en zoals verwacht was de koekebak na twee dagen inweken al aardig opgelost. Het zuigertje zat weer los, en na wat prutsen kwam het borgringetje los en de hele boel viel uit elkaar. Met wat poetsen en schuren waren de meeste onderdelen weer goed bruikbaar,maar de rubberen klep was lelijk ingevreten. Omdat een nieuwe niet direct voorhanden was, werd de platte rubberen schijf met watervast schuurpapier voorzichtig nat afgeschuurt. Het resultaat was prima,en het hele ding werd voorspoedig in elkaar gezet.En ook een Westlands vlaggetje op de bumper gezet, waarvoor een bezemsteel werd opgeofferd. Een gordijnknop van de Gamma maakte er een echte vlaggestok van. Na het monteren meteen een proefrit naar Hoek van Holland gemaakt, want je moet je zelf zo nu en dan belonen voor het vuile werk. Wordt vervolgd.
J++

2009-01-17T05:25:00.002-08:00

Dinsdag, 30 december 2008 om 19:27
Tijdens de reparatie van de remmen werden uiteraard ook meteen de wormkasten op oliestand gecontroleerd. Links midden had veel te weinig olie, en dat kwam omdat de keerring lek was, en dus de wormkastolie de remtrommel in liep. Dat was een vette boel geworden, maar remschijfreiniger lost alles op.Een nieuwe keerring was gewoon te koop bij de plaatselijke vrachtwagenonderdelenwinkelVoor 17 Euro incl, btw was hij weer helemaal oliedicht.
Eindelijk was het zo ver dat er een ritje kon worden gemaakt. Hoofdschakelaar er in, choke open, contact aan en de startknop werd ingedrukt. Alles werkte zoals de maker het bedoeld had in 1956.De piep van de remlucht krijste in je oren, de startmotor karde lekker rond en met een fraaie brul sloeg de motor aan. De compressor dubdubdubde de remlucht naar de zes bar, en met een luide sisssss ging de veiligheid open. Nu in de versnelling en met een vaartje van tien kilometer per uur voorzichtig de remmen proberen. Met een bokkige ruk stond de DAF in één keer stil. Nu wat sneller, en de remmen werkten nu goed. Mooie pedaalstand, geen blokkades, dus de reparatie was prima geslaagd.Wat niet werkte was het antivriespompje. Er zat niets in, en het pompje ging niet heen of weer. Dus eerst maar eens flink in de WP40 gezet, en een paar nachtjes wachten.Volgende keer meer.
J++

2009-01-17T05:25:00.001-08:00

vrijdag, 31 oktober 2008 om 18:46
Hadden de achterwielen elk slechts één wielremcilinder, de voorwielen blijken er twee achter de trommel te herbergen. Het linkervoorwiel had zo te zien al in geen jaren meer geremd, maar kwam wel vlot los. Het rechterwiel was in het verleden wel eens los gemaakt, maar daar was één van de vier bouten van de voorste wielremcilinder scheef ingedraaid, dus daar was de binnendraad weg toen de bout er eindelijk uit kwam. Een nieuwe draad intappen was voor rekening man, gelukkig deed broer Geert het gratis, nou ja, flesje wijn.Deze tegenslag kostte veel tijd, maar aan de voorwielen zitten losse remtrommels en hoeven de lagers er niet af. Dat scheelt weer tijd in het voordeel.Morgen de laatste cilinders monteren, en dan kan aan het afstellen worden begonnen. En misschien de hoofdremcilinder nog reviseren, mocht dat nodig zijn. U hoort nog van ons.
J++

DIKKE DAF

2009-01-17T05:20:00.000-08:00

Nog drie wielen te gaan.Wielremcilinder nummer drie zat van binnen muurvast. Dit in tegenstelling tot de remschoenen in de remtrommel, die gleden heerlijk door de olie die door de keerring uit de wormkast was gelekt. Toch weer helemaal netjes gekregen.
J++

DIKKE DAF

2009-01-17T05:16:00.000-08:00

dinsdag, 21 oktober 2008 om 23:18
Na de aankoop van de YA 328 en de thuisrit van een paar weken geleden waren er toch een paar dingen die dringend aandacht nodig hadden alvorens weer op pad te gaan. Allereerst was daar het vastlopen van de remmen, nogal vervelend op de ring Rotterdam op vrijdagmiddag. De vrachtwagens gieren voorbij met een tussenafstand van dertig meter,en toen de boel was afgekoeld was het invoegen bijna onmogelijk. De acceleratie van een dikke Daf is nu eenmaal niet geweldig. Gelukkig kwam er een meneer van Rijkswaterstaat die ons weer op weg hielp.Navragen bij verschillende deskundigen leidden tot het idee dat het wel eens de wielremcilinders zouden kunnen zijn. Begin deze week dus een wiel gedemonteerd en een vastgerotte wielremcilinder aangetroffen.Vandaag de halve middag les gehad van een remmenman om dit weer te restaureren, en het eerste wiel zit er inmiddels weer aan. Nog vijf te gaan, dan het hele systeem nog schoonmaken en hopen dat de hoofdremcilinder geen gebreken vertoont.Maar een Daf van 52 jaar is niet nieuw, en wie niet wil sleutelen moet gewoon een nieuwe Toyota Corolla kopen. De komende week zal dus nog niet gereden worden.U hoort nog van ons.J++